பிரியம் 30 (Final)

ஈகோ, பிடிவாதம், எக்ஸ்ட்ரா டிராமான்னு எல்லாத்தையும் கடந்து, கடைசியில எங்களோட ‘ஹேப்பி எண்டிங்’ சாப்டர் ரொம்பவே அன்ரியலா அன்லாக் ஆயிடுச்சு! எல்லா நெகட்டிவ் வைப்ஸும் க்ளியர் ஆகி, இப்போ நானும் சந்தீப்பும் ப்யூர் மென்டல் பீஸோட மேஜர் ‘கப்பிள் கோல்ஸ்’ செட் பண்ணிட்டு இருக்கோம்! எங்க லைஃப் இப்ப ஹோல்சம் அண்ட் மோஸ்ட் ரொமான்டிக் எராவுக்குள்ள என்ட்ரி ஆயிடுச்சு, திஸ் இஸ் ஃபாரெவர் லவ்!

-ப்ரியம்வதா

கணவன் மனைவி என்ற உறவில் கருத்து வேறுபாடுகளும், பிரச்னைகளும் வருவது வெகு இயல்பானது. அந்தப் பிரச்னைகள் தற்காலிகமானவை என்ற புரிதல் இருவருக்கும் இருந்தால் அவை தீர்ந்துபோவதற்கான சூழலும் வெகு இயல்பாகவே அமைந்துவிடும்.

அமலாக்கத்துறை சோதனையால் உண்டான மனக்கொந்தளிப்பை ப்ரியம்வதாவிடம் கொட்டியது எவ்வளவு பெரிய பிழையென அனுபவத்தில் சந்தீப்புக்கு ஒரு பாடமே எடுத்துவிட்டாள் அவள்.

நேசத்தின் வீரியமே, தன் இணைக்குத் தெரிந்தோ தெரியாமலோ தன்னால் உண்டான மனவருத்தத்துக்கான மன்னிப்பை எப்போது அவர் மனதாரத் தருகிறாரோ அதுவரை பொறுமையோடு காத்திருப்பதில்தான் உள்ளது.

காதலுக்கான காத்திருப்பு ஒருவிதத்தில் காதல் மீதான நம்பிக்கையைக் கொடுக்கும் என்றால், காதலித்தவரின் சின்னதொரு மனமாற்றத்துக்காகக் காத்திருப்பது ‘இவருடன் என் வாழ்க்கையைப் பிணைத்தது தவறேயில்லை’ என்ற உறுதியைக் கொடுக்கும்.

PDF போடாதீர்கள்! Ghost writers, கதைக்கருவைத் திருடாதீர்கள்!

ப்ரியம்வதாவும் சந்தீப்பும் தங்களது பிரச்னையை வாகமனில் தீர்த்துக்கொண்டு அங்கிருந்த நாட்களைத் தேனிலவாய்க் கொண்டாடிவிட்டு சென்னைக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள் இன்னும் அதீதமான புரிதலுடன்.

கிருஷ்ணராஜசாகரின் சாகர் லேப்ஸ் நான்கு கொரியன் நிறுவனங்களோடு செய்துகொண்ட புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் மடமடவென வேலைகள் ஆரம்பித்தன.

நான்கு விதமான புத்தம்புதிய சருமப் பராமரிப்புப் பொருட்களைச் சந்தையில் அறிமுகப்படுத்தியது சாகர் லேப்ஸ். நான்கு பொருட்களும் ‘ஆரா செயலியில்’ மட்டும்தான் பிரத்தியேகமாக லாஞ்ச் செய்யப்பட்டது என்பதால் தொடர்ந்து வந்த ஐந்து மாதங்கள் ஆரா நிறுவனம் மிகுந்த பரபரப்போடு இயங்கியது.

இந்நிலையில்தான் கபேயில் மும்முரமாக வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த நித்திலாவுக்குத் திடுமென ஜனார்தனனின் மொபைல் எண்ணிலிருந்து அழைப்பு வந்தது. அவரும் சைலேந்திரியும் வட இந்தியாவுக்குப் பக்திச் சுற்றுலா சென்றிருந்தார்கள்.

எனவே தாமதிக்காமல் அழைப்பை ஏற்றாள் நித்திலா.

“சொல்லுங்கப்பா! எப்பிடி இருக்கு ரிஷிகேஷ்?”

மறுமுனையில் ஜனார்தனோ பெரும் பதற்றத்தில் இருந்தார். அவரது குரலில் அழுகையும் கலந்திருந்தது.

“நித்திலாம்மா! நிஹாரிகா… அவ நாலு மாசம் ப்ரெக்னன்ட். இப்பதான் கால் பண்ணுனா, அவ பாத்ரூம்ல கால் ஸ்லிப் ஆகி விழுந்துட்டாளாம். வயிறு ரொம்ப வலிக்குதுனு அழுறாம்மா. சம்பந்தியம்மாவும் மாப்பிள்ளையும் இந்நேரம் பாத்து வீட்டுல இல்ல. கால் பண்ணுனாலும் அவங்க போன் பிஸினு வருதாம். வீட்டுல ஸ்டாஃப்ஸ் யாரும் இல்லையாம். என்னனு போய் பாரும்மா”

நித்திலாவுக்கும் அவரது பதற்றம் தாவிவிட்டது. ஒரு காலத்தில் சாகர் குடும்பத்திலிருந்து சந்தீப்பைப் பிரித்து பெங்களூருக்குத் தனிக்குடித்தனம் அழைத்துச் சென்ற சமயத்தில் நிஹாரிகா கருவுற்றிருந்தாள். அப்போதும் இதுபோலத்தான் மிஸ்கேரேஜில் குழந்தையை இழந்தாள். அந்தக் குழந்தையைக் கருவியாக்கி சந்தீப்பைத் தன்னோடு பிணைத்துக்கொள்ளும் வெறி அப்போது.

இப்போது காலமும் காட்சியும் மாறிவிட்டது! ஆனாலும் நிஹாரிகாவின் விதி மட்டும் மாறாமல் அவளை மீண்டும் வதைப்புக்குள்ளாக்கிவிட்டது.

“நீங்க பதறாதீங்கப்பா. இப்பவே நான் போறேன்” என்றவள் வேகமாக கபேயிலிருந்து வெளியே வரவும் ப்ரியம்வதா அங்கே வரவும் சரியாக இருந்தது.

கிட்டத்தட்ட மோதிக்கொண்டாள் அவள் மீது.

“என்னாச்சு நித்திக்கா? ஏன் இவ்ளோ டென்ஷன்?” என விசாரித்தவளிடம் நிலைமையை எடுத்துரைத்தாள் நித்திலா.

நித்திலாவின் பதற்றத்தைக் கவனித்தவள் “இந்த நிலைமைல கார் ஓட்டுனீங்கனா ஹாஸ்பிட்டல்ல அவளோட சேர்த்து நீங்களும் அட்மிட் ஆகணும். காரை நான் ட்ரைவ் பண்ணுறேன். வாங்க” என்றாள்.

“நீ? உனக்கு அன்கம்ஃபர்டபிளா…”

“ஷீ இஸ் யுவர் சிஸ்டர். நான் வர்றேன்”

அவ்வளவுதான்! நித்திலா காரில் அமர அவள் சொன்ன வழியில் காரை ஓட்டிச் சென்றாள் ப்ரியம்வதா.

கார் விவேக் பர்மானின் பங்களாவை அடைந்தபோது அங்கிருந்த தரிப்பிடத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தாள் நிஹாரிகா. இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு அவள் கண்ணீரோடு நகர்ந்து சென்ற விதம் நித்திலாவின் மனதை உலுக்கிவிட ஓடோடிப் போய் அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

“அப்பா போன் பண்ணுனார். என்கூட வா! ஹாஸ்பிட்டல் போகலாம்”

திடுமென அவள் வந்ததை எப்படி எதிர்கொள்வதெனத் தெரியாமல் முதலில் திகைத்த நிஹாரிகா பின்னர் அழுது கதற ஆரம்பித்தாள்.

“இப்பவும் குழந்தையை இழந்துடுவேனோனு பயமா இருக்கு நித்திலா”

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் ஆகாது. தைரியமா இரு”

நித்திலா அவளது கையைத் தனது தோளில் போட்டுக்கொண்டவள் மெதுவாக நடத்தித் தனது காருக்கு அழைத்து வந்தாள். ப்ரியம்வதா பின்னிருக்கையில் அமர ஏதுவாய்க் கதவைத் திறந்துவிட இருவரில் ஒருத்தியைக்கூட ஏறிடும் தைரியம் நிஹாரிகாவுக்கு இல்லை.

“நீங்க பின்னாடி உக்காருங்க அக்கா. சீட் பெல்ட் போட்டுக்கோங்க.”

கார் அதிவேகத்தில் அங்கிருந்து கிளம்பியது. நிஹாரிகா வழக்கமாய் மாதாந்திரப் பரிசோதனைக்குச் செல்லும் மருத்துவமனை அருகில்தான் உள்ளது.

அங்கே சென்றதும் நிஹாரிகாவை அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதித்துவிட்டு, வெளியே தவிப்போடு காத்திருந்தனர் நித்திலாவும் பிரியம்வதாவும். சற்று நேரத்தில் பரிசோதனைகளை முடித்துவிட்டு வெளியே வந்த மருத்துவர், நித்திலாவிடம் வந்தார்.

“பயப்பட ஒண்ணுமில்ல. பேபி ரொம்பவே சேஃபா இருக்கு. அவங்களுக்கு அடி டைரக்டா வயித்துல விழல, இடுப்புப் பகுதியிலதான் லேசா அடிபட்டுருக்கு. அதனால மைல்டான பெல்விக் மசில் ஸ்ட்ரெய்ன் வந்திருக்கு, அவ்வளவுதான். பனிக்குடம் எந்த டேமேஜும் ஆகல, ஸ்கேன்ல ஃபீட்டல் ஹார்ட் ரேட்டும் நார்மலா இருக்கு. ஒரு டூ டேஸ் கம்ப்ளீட் பெட் ரெஸ்ட் எடுத்தா போதும். வலி குறைய இன்ஜெக்‌ஷன் போட்டிருக்கேன்,” என்றார் தெளிவான மருத்துவ விளக்கத்தோடு.

அப்போதுதான் நித்திலாவுக்கு உயிரே வந்தது. அதேநேரம் பிரியம்வதாவின் மொபைல் ஒலிக்க, தொடுதிரையில் ‘சந்தீப்’ எனப் பெயர் மின்னியது. அழைப்பை ஏற்றாள்.

“ப்ரியா! எங்க இருக்க?”

“நான் சிட்டி ஹாஸ்பிட்டல்ல நார்மல் வார்டுல இருக்கேன் சந்தீப்…” என்று அவள் முடிப்பதற்குள்,

“வாட்? ஹாஸ்பிட்டல்லயா? என்னாச்சு உனக்கு? நான் இப்பவே வர்றேன்!” என்று பதறியவன், அவள் மேற்கொண்டு பேசுவதைக் கேட்கும் மனநிலையில் இல்லாமல் தொடர்பைத் துண்டித்தான்.

அடுத்த இருபதாவது நிமிடம், அவனது கார் மருத்துவமனை வாசலில் பிரேக் இட்டு நின்றது. லிஃப்டுக்குக்கூடக் காத்திருக்காமல் படிகளில் பாய்ந்து ஏறி, நிஹாரிகா இருந்த அறையை அடைந்தான் சந்தீப். மூச்சிரைக்க உள்ளே நுழைந்தவனின் கண்கள் பிரியாவைத் தேடின.

ஆனால் அங்கே, படுக்கையில் நிஹாரிகா அழுதுகொண்டிருக்க, அவளருகே நித்திலாவும் பிரியாவும் நின்றிருந்ததைக் கண்டதும் அவனது பதற்றம் சட்டெனக் கோபமாக மாறியது.

“நீங்க ரெண்டு பேரும் இவகூட என்ன பண்ணுறீங்க?” என்று பல்லைக் கடித்தபடி கேட்டான் சந்தீப். தங்களுக்கு அத்துணை துரோகங்கள் செய்தவளை இவர்கள் தேடி வந்து உதவி செய்திருப்பதை அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

“அப்பாதான் கால் பண்ணிப் பதறுனார் சந்தீப். இவ பாத்ரூம்ல விழுந்துட்டா. அதான் நாங்க உடனே கூட்டிட்டு வந்தோம்,” என்று நித்திலா நிலைமையை விளக்கினாள்.

சந்தீப் தன் கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு, ஒருவிதமான வறண்ட, விரக்தியான சிரிப்பை உதிர்த்தான். ‘இவளுக்கெல்லாம் நீங்க வந்து உதவி செய்யுறீங்களே’ என்பது போலிருந்தது அந்தச் சிரிப்பு.

அந்தச் சிரிப்பு நிஹாரிகாவின் குற்றவுணர்ச்சியை இன்னும் கிளறிவிட்டது. படுக்கையிலிருந்து மெல்ல எழுந்து நித்திலாவின் கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தாரையாக வழிந்தது.

“என்னை மன்னிச்சிடு நித்திலா… நான் உனக்கு எவ்ளோ துரோகம் பண்ணியிருக்கேன். அன்னைக்கு மியூசியம்ல தீ விபத்து நடக்கக் காரணமே நான்தான். உன்னையும் அம்ருவையும் கொல்ல நினைச்ச பாவி நான். ஆனா என் குழந்தைக்கு ஒண்ணுன்னதும் எதையும் யோசிக்காம ஓடி வந்திருக்க. என்னை மன்னிச்சிடு நித்திலா” என்று மனதைப் பாரமாய் அழுத்திய சுமையைக் கொட்டிவிட்டுத் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.

நித்திலா தனது மனதில் பரவிய கசப்பை விழுங்கிக்கொண்டு நிஹாரிகாவின் நிலையைக் கருத்தில்கொண்டு அவளது தலையை வருடிக் கொடுத்து அமைதிப்படுத்தினாள். அந்த அறையில் நிலவிய கனமான சூழலைத் தவிர்க்க எண்ணிய சந்தீப், ப்ரியம்வதாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அறையை விட்டு வெளியே வந்தான்.

அவர்கள் வெளியே வருவதற்கும், விவேக் பர்மானும் அவனது அம்மாவும் பதறியடித்துக்கொண்டு அங்கே ஓடி வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது. நிஹாரிகாவின் மொபைலில் இருந்து விடாமல் முயற்சித்து நித்திலாதான் அவனுக்குத் தகவல் சொல்லியிருந்தாள். நிஹாரிகாவுக்கும் குழந்தைக்கும் எந்த ஆபத்தும் இல்லை என்பதை நர்ஸ் சொல்லிக் கேட்டதும், விவேக் பர்மான் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான்.

திரும்பியவன் அறைக்கு வெளியே நிற்கும் சந்தீப்பைப் பார்த்ததும் தர்மசங்கடமாக உணர்ந்தான். நிஹாரிகாவை அங்கே அழைத்து வந்தது அவனது எதிரிகளாய் இதுநாள் வரை இருந்த கிருஷ்ணராஜசாகர், சந்தீப்சாகரின் மனைவிகள்தான் என்ற எண்ணம் அவனைக் கூனிக்குறுக வைத்தது.

மெதுவாக அறையிலிருந்து வெளியேறி காரிடாருக்கு வந்தவனிடம் சந்தீப் சென்று, அழுத்தமான குரலில் சொன்னான்.

“பிசினஸ்ல போட்டி இருக்கணும் விவேக். ஆனா ஒருத்தனை ஒருத்தன் அழிக்கணும்னு நினைக்கிறது பிசினஸ் இல்ல, அது கேவலமான வன்மம். அது உன்னையும் அழிச்சிடும். இனியாவது அந்தப் பகையை விட்டுட்டு, உன் பொண்டாட்டி வாழ்க்கையையும், பிறக்கப்போற உன் குழந்தையோட வாழ்க்கையையும் பாரு. நிஹாரிகா முந்தைய வாழ்க்கைல இருந்து மூவ் ஆன் ஆன மாதிரி இந்தப் பழிவெறியில இருந்து நீயும் மூவ் ஆன் ஆகணும். இல்லனா வாழ்க்கை முழுக்க நீ உன் வாழ்க்கையைச் சந்தோஷமா வாழுறதுக்கான நேரத்தைவிட எங்களை அழிக்குறதுக்கான திட்டத்தைப் போடுற நேரம் அதிகமாகிடும்”

விவேக்கால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. குற்றவுணர்ச்சியோடு தலையைக் குனிந்துகொண்டான். சொந்தவாழ்க்கையில், தொழிலில் அத்துணை அடிகளைக் கொடுத்த பிறகும் அதற்குத் தக்க பதிலடி கொடுத்துத் தன் முன்னே நிமிர்வோடும் மனிதாபிமானத்தோடும் நின்ற சாகர் நிவாஸ்வாசிகளிடம் இனியும் விரோதம் பாவிக்கும் எண்ணம் அவனுக்கு வருமா என்ன?

விவேக் பர்மானும் அவனது அன்னையும் வந்துவிட்டதால் இரு பெண்களும் விடைபெற்றார்கள் அங்கிருந்து.

சந்தீப் நித்திலாவைத் பத்திரமாகக் கபேக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு, ப்ரியம்வதாவைத் தன் காரில் ஏற்றிக்கொண்டான். இருவருக்கும் இடையில் ஒரு நீண்டதொரு மௌனம். எதுவும் பேசாமல் காரை ஓட்டிச் சென்றவன், அவளை சாகர் நிவாஸில் இறக்கிவிட்டுத் தன் அலுவலகம் நோக்கிச் சென்றான்.

வீட்டுக்குள் வந்த பிரியம்வதா, நடந்த அத்தனை மருத்துவமனை விவகாரங்களையும் ஆனந்த்சாகரிடமும், நர்மதாவிடமும் விலாவாரியாகச் சொன்னாள். எல்லாவற்றையும் கேட்டு அவர்கள் ஒருபுறம் அதிர்ச்சியடைந்தாலும், நிஹாரிகாவுக்கு எதுவும் ஆகவில்லை என்பதில் நிம்மதி அடைந்தனர்.

மாலையில் வீடு திரும்பிய கிருஷ்ணராஜசாகரிடம் நர்மதா இந்த விஷயத்தைச் சொல்ல, அவன் தன் கோட்டைக் கழற்றியபடியே, “எல்லாத்துக்கும் ஒரு எண்ட் கார்டு வரணும். இனியாவது அந்த விவேக் பர்மான் புத்தி வந்து திருந்தட்டும்,” என்று பெருந்தன்மையாகச் சொல்லிவிட்டான்.

இரவு நேரம். தங்களது அறையில் அம்ரித்துடன் சேர்ந்து ஏதோ வீடியோ பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள் ப்ரியம்வதா.

அலுவலகம் முடிந்து வந்த சந்தீப், தனது அறையில் கேட்ட சிரிப்புச் சத்தத்தை ரசித்தபடியே உடை மாற்றிவிட்டு வந்தான். அவனுக்குத் தன் மீது கோபமிருக்குமோ எனச் சிறிதாய் ஒரு ஐயம் அவளுக்கு.

“அம்ரு” என நித்திலாவின் குரல் கேட்டதும் அம்ரித் அங்கிருந்து ஓடி மறைந்தான்.

ப்ரியம்வதா சந்தீப்பின் அருகே வந்தவள் “என் மேல இன்னும் கோபமா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

சந்தீப் முறுவலித்தபடி, “இல்ல…” என்று தலையசைத்தான்.

“உனக்கு அவ மேல இருக்குற கோபம் எனக்குப் புரியுது சந்தீப். ஆனா, அவங்களோட வன்மமும் துரோகமும் அவங்க சம்பந்தப்பட்டது. அவ வயித்துல இருந்த குழந்தை என்ன பண்ணும்? எனக்கு நிஹாரிகாவை பெர்சனலா எப்பவுமே பிடிக்காது. அந்த வெறுப்பு மாறாத ஒண்ணு. ஆனா எப்பேர்ப்பட்ட வெறுப்பும் மனிதாபிமானத்துக்கு முன்னாடி தலைகுனிஞ்சிடணும். எல்லாக் குழந்தையும் குழந்தைதானே…” என்றாள் அத்தனை கனிவோடு.

அவளது அந்தப் பக்குவமும், இரக்கமும் சந்தீப்பின் மனதை முற்றிலுமாக உருக்கிவிட்டது. அடாவடியாய்ப் பேசித் திரிந்த பெண்ணுக்குள் இத்துணை பக்குவமான ஒருத்தி ஒளிந்திருந்ததே அவனுக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியாய்!

தன் வலிமையான கரங்களுக்குள் அவளை அள்ளி நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டான்.

“யூ ஆர் சோ பியூட்டிஃபுல் ப்ரியா… வெளிய மட்டும் இல்ல, உள்ளேயும்!” என்று அவளது நெற்றியில் தன் இதழ்களை ஆழமாகப் பதித்தான்.

“தேங்க்யூ” என்றவள் “கமிங் ஃப்ரைடே எனக்கு மறுபடி லீவ் வேணும். கௌதம் அண்ணாக்குப் பொண்ணு பாக்கப் போறோம்” என்றாள் நமட்டுச் சிரிப்போடு.

“எங்க?”

“மதுரைக்கு”

“எத்தனை நாள்ல திரும்பி வருவே?”

“ம்ம்… சண்டே ஈவ்னிங் வந்துடுவேன்”

“வர வர நீ ரொம்ப ஓவரா லீவ் எடுக்குற. உன் இன்டர்ன்ஷிப் முடிஞ்சதும் ஆராவுலயே ஒர்க் பண்ணலாம்ங்கிற தைரியம், அதுதான் உன்னை இஷ்டத்துக்கு லீவ் எடுக்க வைக்குது”

“ப்ச்! வேணும்னா என் ஸ்டைஃபண்ட்ல லீவுக்கான ஃபைனை பிடிச்சுக்கோங்க எம்.டி சார்.” என்றவள் “விருப்பமிருந்தா நீயும் என்கூட மதுரைக்கு வா” என்று அவனுக்கு அழைப்பு விடுத்தாள்.

அது சாத்தியமில்லை என மறுத்தவன் “நீ போயிட்டு வா! நான் உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்ணுவேன். இந்த மன்த் எண்ட்ல நாம வாகமன் போற மாதிரி இருக்கும். டீ எஸ்டேட் சம்பந்தப்பட்ட வேலை ஒண்ணு இருக்கு” என்றான் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டவனாய்!

“அப்ப நீ மட்டும் போ” என்று விலக எத்தனித்தவளை இழுத்து அணைத்துக்கொண்டான் சந்தீப் குறுஞ்சிரிப்போடு.

“அபிஷியல் ட்ரிப்னா தனியா போயிருப்பேன். எனக்கு செகண்ட் ஹனிமூன் வேணும்னு தோணுச்சு… சோ..” எனத் தலையைச் சரித்துச் சொன்னவனின் கண்களிலிருந்த குறும்பும் உடல்மொழியிலிருந்த குழைவும் ப்ரியம்வதாவை வழக்கம்போல மயக்கிவிட அவனில் ஐக்கியமாக அவளுக்கு என்ன தடை இனி!

சந்தீப்பின் நேயமுற்ற நெஞ்சின் பிரியங்கள் மொத்தமும் இனி ப்ரியம்வதா ஒருத்திக்கே சொந்தமாய்! அவனது கோபதாபங்களையும் இன்ப துன்பத்தையும் உடனிருந்து பகிரும் உரிமை இனி அவளுக்கே முழுதாய்!

இனிதே நிறைவுற்றது!

 

Share your Reaction