பராசக்தி – தீ

இது அரசியல் படம் இல்ல. அரசியல் பின்னணியில நடக்குற மாணவர் போராட்டம் பத்தின கதை. தலைவர்களை மட்டுமே வச்சு எடுக்கப்பட்ட படங்களுக்கு மத்தியில, இந்தித் திணிப்பை எதிர்த்த சாமானிய மக்களும், மாணவர்களும் என்ன மாதிரியான சவால்களைச் சந்திச்சாங்கனு காட்டுற படம் இது. "தமிழ்நாட்டுல இந்தி எதிர்ப்பு இருந்ததால நான் இந்தி படிக்காம போயிட்டேன்னு" வரலாறு தெரியாம புலம்புறவங்க இந்தப் படத்தைப் பாத்தா, தமிழ்நாடு ஏன் இந்தித் திணிப்பை எதிர்த்துச்சுனு புரிஞ்சுக்கலாம். மொத்தத்துல தாய்மொழி நம்மளோட அடையாளம். அதை விழுங்க வர்ற எதையும் எதிர்க்கலாம். அவ்ளோதான் படம்.

தமிழ் மட்டுமில்லாம தென்னிந்திய மொழிகள் எல்லாமே ஒரு கட்டத்துல இந்தித் திணிப்பை எதிர்த்ததை இந்தப் படம் மூலமா தெரிஞ்சுக்க முடிஞ்சுது. படத்தோட தயாரிப்பு நிறுவனம், வெளியீட்டு நிறுவனத்தை வச்சு கருத்தியல் மற்றும் அரசியல்ரீதியான வன்மத்தைக் கக்குறவங்க, ஆச்சரியக்குறிகள் எல்லாம் இந்தப் படத்தைத் தாராளமா தவிர்க்கலாம். ஏன்னா பாத்தாலும் படம் சொல்ல வர்ற கருத்து அவங்களுக்குப் புரியப்போறதில்ல. சோ, வழக்கம் போல புரபகேண்டா படங்கள், மாஸ் மசாலா படங்களுக்குச் சில்லறையைச் சிதறவிடட்டும் அவங்க எல்லாரும்.

சிவகார்த்திக்கேயன்ங்கிற கதாநாயக பிம்பத்தை ரசிக்கிறதுக்கான படம் இல்ல இது. எப்படி 'அமரனை' நம்மளால உணர்வுப்பூர்வமா ரசிக்க முடிஞ்சுதோ, அப்படியே 'பராசக்தியையும்' ரசிக்கலாம். பெங்களூருல இந்தப் படத்தைப் பாத்ததுல எனக்குச் சின்னதா ஒரு சந்தோஷம் – இங்க எந்த ஆச்சரியக்குறியும் சம்பந்தமில்லாம அரைவேக்காட்டுக் கூச்சல் போடல. வந்தவங்கள்ல பெரும்பான்மையானவங்க ஜென் ஜி (Gen Z). அவங்க தமிழ் மொழி சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொரு வசனத்தையும் ஆர்ப்பரிப்போடவும் விசிலோடவும் ரசிச்சதை என்னால கவனிக்க முடிஞ்சுது. எங்க வீட்டு விஜய் ரசிகர் "கடனே"னு படத்துக்கு வந்தாப்ல. ஆனா அவருக்குமே படம் பிடிச்சிருந்துச்சு. இந்த வருஷத்தை ஒரு நல்ல படத்தோட ஆரம்பிச்ச திருப்தியோட வீட்டுக்கு வந்தோம்.

 

Share your Reaction